از اينرو احتياط واجب آنست كه از چهارتا تجاوز نكرده و همچون زنان دائمى به همين عدد اكتفاء نمايند . مرحوم علامه حلّى در كتاب مختلف الشيعه فقط به نقل رأى مشهور اكتفاء نموده و تصريح بفتوى ننموده است يعنى خود فتوى در آن نداده و شايد وجه آن همان باشد كه ما به آن اشاره نموديم يعنى مدرك مشهور را تمام و صحيح نديده و از طرفى مخالفت با مشهور را روا ندانسته و در عين حال در مسئله مزبور به احتياط برگزار كرده است . قوله : و نبّه على الاصح : فاعل [ نبه ] ضميرى است كه به مصنف ( ره ) راجع است . قوله : على خلاف ابن البراج : مرحوم اردبيلى در ترجمه‌اش آورده : كه وى عبارتست از عبد العزيز بن تحرير بن عبد العزيز معروف به ابن البرّاج ، وى از فقهاء شيعه و در طرابلس قاضى بوده است . داراى تصانيف عديده‌اى است از جمله : المهذّب ، المعتمد ، الرّوضة ، الجواهر ، المعرب ، عماد المحتاج فى مناسك الحاج . و مقصود از [ كتابيه ] در عبارت شارح ( ره ) ممكن است [ مهذب ] و [ جواهر ] باشد . قوله : محتجا بعموم الآيه : مقصود آيه ( 3 ) از سوره نساء است كه قبلا نقل شد . قوله : و بصحيحه احمد بن ابى نصر عن ابن الحسن الرضا