شارح ( ره ) مىفرماين : دليل اين حكم آن است كه عزل و خوددارى از ريختن منى در رحم با حكمت نكاح كه استيلاد و توليد نسل باشد منافات دارد ازاينرو چون مبادرت به اين عمل با غرض شاع مقدس منافى است لاجرم فعل يادشده مبغوض و منهى مىباشد . ولى مشهور بين فقهاء اين است كه اين عمل مكروه مىباشد و دليل ايشان روايت صحيحه محمد بن مسلم از احد الصّادقين عليهما السلام مىباشد : در اين روايت راوى از معصوم عليه السلام راجع به مسئله عزل مىپرسد ، حضرت مىفرماين : اما در كنيز اشكالى ندارد و اما در زن آزاد بايد بگويم كه من از اين عمل كراهت دارم مگر آنكه در وقت تزويج با او آن را شرط كرده باشد . محل استشهاد محل استشهاد كلمه [ اكره ] است چه آنكه [ كراهت ] ظهور در معناى مرجوحى دارد كه مانع از نقيض نبوده و فعل و ارتكابش جايز است بلكه بايد گفت صرف ظهور نبوده بلكه حقيقتا كراهت به همين معنا اطلاق مىشود . در نتيجه بايد گفت : از اطلاق لفظ [ كراهت ] نميتوان استفاده كرد و آن را دليل بر تحريم قرار داد .