و بهرتقدير كلمه [ محاش ] كنايه از ادبار مىباشد چنانچه لفظ [ حشوش ] كنايه از اماكن و محالّ غائط ، زيرا اصل [ حشوش ] حش به فتح حاء مهمله به معناى گودالى است كه ذباله را در آن مىريزند . ابن اثير در نهايه گويد : كلمه [ حش ] در لغت به معناى بستان است و علّت آنكه بستان را به اين نام موسوم كرده‌اند اين است كه غالبا مردم بساتين را براى تغوّط و تخلّى انتخاب مىنمودند لذا از باب علاقه حال و محلّ بساتين را به اين كلمه موسوم كردند . قوله : و فى رواية سدير الخ : اين روايت را مرحوم شيخ طوسى در كتاب استبصار طبع جديد ج 3 ص 244 به اين شرح نقل فرموده : احمد بن محمد بن عيسى از عباس بن موسى از يونس يا غير آن از هاشم بن المثنى از سدير قال : سمعت ابا عبد اللّه عليه السلام يقول : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : محاش النساء على امتى حرام . قوله : لانه روى : ضمير در [ لانّه ] به امام صادق عليه السلام راجع است . قوله : و هو مع سلامة سنده : وجه ترديد در سند حديث مزبور آنست كه عباس بن معروف معلوم نيست حديث را از يونس كه ثقه است نقل نموده يا از غير او كه معلوم نيست چه كسى باشد و از اين گذشته راجع به [ سدير ] نقلى از مولانا الصادق عليه السلام رسيده كه