قوله : و يستحب لهم الاجابة : ضمير در [ لهم ] بمؤمنين راجع است . قوله : فالافضل له الافطار : ضمير در [ له ] به [ من موصوله ] راجع است . قوله : صيامه : ضمير در [ صيامه ] به [ من موصوله ] عود مىكند . متن : ( و يجوز أكل نثار العروس و أخذه بشاهد الحال ) أي مع شهادة الحال بالإذن في أخذه ، لأن الحال يشهد بأخذه دائما . و على تقدير أخذه به فهل يملك بالأخذ ، أو هو مجرد إباحة ، قولان أجودهما الثاني و تظهر الفائدة في جواز الرجوع فيه ما دامت عينه باقية . شرح فارسى مرحوم مصنف مىفرماين : 19 - از آنچه بر سر عروس نثار مىكنند تناول نمودن جايز است و بقرينه شاهد حال نيز مىتوان از آن برداشت و با خود برد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از [ شاهد حال ] اين است كه قرينه حاليه شهادت دهد كه مالك اذن و اجازه در برداشتن داده و راضى است كه مالش را در خصوص اين حالت ديگران بردارند نه آنكه مراد اين باشد كه حال گواه و قرينه باشد به برداشتن آن براى هميشه و دائم . و بهرصورت اگر شخصى آن را برداشت كلام در اين واقع مىشود كه آيا بنفس برداشتن مالك شده يا صرف اباحه تصرّف برايش پيدا ميگردد :