تبصره اگر مولا به عبدش اجازه داد كه زنى را به تزويج خويش درآورد از دو حال خارج نيست : 1 - آنكه براى وى مهريّه همسرش را معيّن نموده باشد . 2 - آنكه مطلق گذارده و آن را تعيين نكرده باشد . در صورت اول همان مبلغ تعيين‌شده متعيّن بوده و عبد حق تخطى و تجاوز از آن را ندارد و در صورت دوم وظيفه عبد اينست كه مهر المثل براى همسرش قرار دهد زيرا اطلاق منصرف به آن مىباشد . قوله : باذن مالكها : يعنى مالك امة . قوله : به غير اذنه : يعنى اذن مالك . قوله : رواية سيف الخ : روايت مذكور را مرحوم صاحب وسائل در ج 14 ص 463 به اين شرح نقل نموده : محمد بن يعقوب باسنادش از احمد بن محمد بن عيسى از على بن الحكم از سيف بن عميرة از على بن المغيره قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام الحديث . قوله : من غير اذنها : يعنى اذن المرأة . قوله : و هو تحريم التصرف الخ : ضمير [ هو ] باصل راجع است . قوله : به غير اذنه : يعنى اذن غير . قوله : عقلا و شرعا : لفظ عقلا اشاره است به [ قبح تصرّف