اينكه گفتيم مرد با داشتن بيّنه بر نفى عقدش بر زن مدعيه مكلّف است كه قسم بخورد وجهش اين است كه ممكن است بيّنه در شهادتش بر عقد تزويج بين مرد و خواهر مدعيه صادق باشد ولى قبل از اين عقد احتمالا ممكن است مدعيه را براى خود عقد كرده باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مثلا اگر مرد شاهد آورد كه خواهر مدعيه همسر وى است در اينجا همانطورى كه گفته شد علاوه بر اين شاهد وى مكلّف است به خوردن قسم زيرا ممكن است قبل از اين عقد با خواهر زن ازدواج نموده باشد و شاهدها از آن بىاطلاع باشند لذا براى نفى چنين احتمالى او را موظف به خوردن قسم كرده‌اند . قوله : و وجه حلفه مع بينته : ضميرهاى مجرور در [ حلفه ] و [ بيّنته ] بمرد راجعست . قوله : على نفى عقده على المدعيه : ضمير در [ عقده ] بمرد راجعست . قوله : جواز صدق بيّنته : يعنى بيّنه مرد . قوله : بالعقد على الاخت : يعنى اخت مدعية . قوله : مع تقدّم عقده على من ادعته : ضمير در [ عقده ] به مرد راجع بوده و مقصود از [ من موصوله ] مدعيّه مىباشد و ضمير فاعلى در [ ادعته ] به مدعيه و ضمير مفعولى آن به عقد عائد مىباشد . قوله : و البيّنة لا تعلم بالحال : كلمه [ واو ] حاليّه بوده و جمله بعد از آن نيز حاليه مىباشد . قوله : فيحلف على نفيه : ضمير فاعلى در [ يحلف ] بمرد