شرح فارسى مرحوم مصنف مىفرماين : جايز است كه زن عقد را از طرف خود و از قبل غير خودش چه بعنوان ايجاب و چه قبول به عهده بگيرد . مؤلف گويد : مقصود اينست كه زن هم مىتواند ايجاب عقد خود را به عهده بگيرد و هم مىتواند در صورتى كه مرد تلفّظ [ قبلت ] را بلد نباشد از طرف وى [ قبلت ] بگويد و هم مشروع است كه وى وكيل زنى ديگر شده و صيغه ايجاب را از قبل وى بخواند چنانچه مىتواند به عنوان قابل از طرف مرد در عقدى كه براى غير خودش اجراء مىشود وكيل گردد . شارح ( ره ) مىفرماين : اين حكم از نظر علماء شيعه اختلافى نيست . و غرض مرحوم مصنف از بيان و ذكر آن اشاره به مخالفت برخى از علماء عامّه است كه از اين امر ممانعت نموده‌اند . قوله : المانع عنه : ضمير در [ منه ] بجواز تولى راجعست . متن : ( و لا يشترط الشاهدان ) في النكاح الدائم مطلقا ( و لا الولي في نكاح الرشيدة و إن كان أفضل ) على الأشهر ، خلافا لابن أبي عقيل حيث اشترطهما فيه استنادا إلى رواية ضعيفة تصلح سندا للاستحباب ، لا للشرطية شرح فارسى مرحوم مصنف مىفرماين : در صحت عقد نكاح شرط نيست كه دو شاهد حضور داشته باشند چنانچه در صحت نكاح دخترى كه بالغ و رشيد است حضور ولى معتبر نبوده اگرچه افضل مىباشد .