آنچه از صاحب شرع معهود بوده و از او بما رسيده الفاظ عربى است و غير از آن لفظ ديگرى معروف نيست همانطوريكه در غير نكاح از عقود لازمه ديگر امر چنين مىباشد و از اين نظر فرقى بينشان نمىباشد بلكه در نكاح بملاحظه اينكه مربوط به امر فروج و اعراض مىباشد بطريق اولى احتياط لازم و رعايت آن واجب است . ولى برخى از فقهاء فرموده‌اند : اين امر مستحب است نه واجب و دليليكه آورده‌اند اينستكه : الفاظ غير عربى از لغات ديگر در مقام سنجش با الفاظ عربى از قبيل مترادفات بوده كه مىتوان آنها را بجاى عربى قرار داد همان‌طوريكه هريك از الفاظ مترادف را بجاى ديگرى مىشود نصب نمود . دليل ديگر آنكه : غرض از القاء لفظ ايصال معناى مقصود و تفهيم آن مىباشد به اين معنا كه هريك از متعاقدين منظور خود را بوسيله گفتن لفظ بفهم ديگرى برساند و او را از مطلوب خويش مطلع نمايد بنابراين با هرلفظى كه اين امر صورت گيرد كفايت مىكند . شارح ( ره ) مىفرماين : ايندو دليلى كه اين قائل اقامه فرموده از نظر ما ممنوع و غير قابل اعتماد است . بعضى ديگر در اينجا مسلك سومى را اتخاذ نموده و فرموده‌اند : شرط است كه الفاظ عقد با عربى صحيح اداء شوند . بنابراين اگر الفاظ ملحون و غلط استعمال كنند عقد منعقد نمىشود چنانچه با قدرت بر الفاظ صحيح اگر از كلمات تحريف‌شده