ب : در اثناء فعل زمان تمام گردد . در صورت اول حكم اين است كه اجاره باطل مىشود و موجر استحقاق هيچ اجرتى ندارد . و در فرض دوم نسبت به آن مقدار عمليكه انجام داده مستحق اجرة المسمى بوده و نسبت به باقى دو احتمال وجود دارد ، يا اجاره باطل است و يا مىگوئيم مستأجر مخّير است بين اينكه اجاره را در باقى عمل فسخ نموده يا بوى اجازه دهد كار را با تمام رساند كه در اين صورت موجر آن را در خارج وقت تكميل نموده و بدين ترتيب اجرة المسمى را دريافت مىكند . و بعضى از فقهاء فرموده‌اند در صورتى كه مستأجر اجاره را نسبت به باقى فسخ كند موجر در مقابل مقدار كارى كه كرده اجرة المثل طلبكار است نه اجرة المسمى ، ولى احتمال وسط بهترين احتمالات سه‌گانه است يعنى مستأجر بين اجاره و فسخ مخّير مىباشد . قوله : ثم ان وقع فيه : ضمير در [ وقع ] به عمل و در [ فيه ] به زمان راجعست . قوله : ملك الاجرة : ضمير فاعلى در [ ملك ] بموجر راجع است . قوله : و ان خرجت المدة قبله : يعنى قبل از فعل . قوله : فان كان قبل الشروع فيه : ضمير در [ كان ] به خروج و در [ فيه ] به عمل راجعست . قوله : بطلت : يعنى بطلب الاجارة . قوله : و ان خرجت فى اثنائه : ضمير در [ خرجت ] به مدت