لاجرم آنچه را كه قبل از عروض تلف حادث شده همچون استحقاق شفعه براى شفيع زائل و باطل نمىكند . 3 - فرق است بين اخذ شفعه از ناحيه شفيع قبل از تلف و بعد از آن چه آكه اگر وى قبل از تلف ثمن شفعه نمايد شفعه‌اش نافذ و مؤثر بوده و در صورتى كه بعد از آن اقدام بر اعمال حق كند حقش باقى نمانده و باطل مىباشد . شارح ( ره ) پس از نقل اين اقوال مىفرماين : قول وسط يعنى دوم اوسط اقوال و پسنديده‌ترين آنها مىباشد . قوله : انّه لو كان بغيره بطلت : ضمير در [ انه ] به معناى شأن و در [ كان ] به فسخ و در [ بغيره ] به عيب و در [ بطلت ] بشفعه عود مىكند . قوله : و قد تقدّم ذلك فى الفسخ بالخيار : مشار اليه [ ذلك ] بطلان شفعه در صورت حصول فسخ به غير خيار عيب مىباشد . و مقصود از آن عبارتى است كه قبلا مرحوم مصنف فرمود و آن عبارت اين است : [ فان اختار المشترى او البايع الفسخ بطلت ] . قوله : و بقى تجدد الفسخ بذاته : مقصود از تجدد فسخ بذاته اين است كه اعمال خيارات موجب حصول فسخ نشده بلكه امر ديگرى باعث آن باشد همچون تلف قبل از قبض و امثال آن . قوله : لو تلف الثمن المعين : وجه تقييد [ ثمن ] به - [ معين ] از اينرو است كه اگر ثمن در عقد معين و شخصى نبوده بلكه كلى باشد و فردى از آن قبل از قبض در دست مشترى تلف شده