بشفعه كند مشترى از بايع ارش عيب را گرفت و سپس شفيع شفعه كند كه در اينجا نيز همچون فرع قبلى حكم اين است كه شفيع همان ثمن پس از گرفتن ارش ر ابمشترى بدهد زيرا گرفتن ارش بمنزله اين است كه بايع گويا جزئى از ثمن را اسقاط نمومده و مبيع را به باقى آن فروخته است از اينرو مشترى نمىتواند بيش از آنچه پرداخته از شفيع دريافت كند . بنابراين اگر مشترى شقص را به 10000 تومان خريد و قبل از اخذ بشفعه شفيع بابت عيبى كه در آن بود مبلغ 2000 تومان به عنوان ارش از بايع گرفت و سپس شفيع شفعه نمود بيش از 8000 تومان حق ندارد از وى بگيرد . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : ولى اگر مشترى ارش را پس از اخذ بشفعه شفيع را بايع بگيرد حكم اين است كه شفيع مىتواند بوى رجوع نموده و ارشى را كه گرفته از او بستاند . قوله : اخذه الشفيع بما بعد الارش : ضمير منصوبى در [ اخذه ] به شقص راجعست . قوله : لانه كجزء من الثمن : ضمير در [ لانه ] به ارش راجعست . قوله : و لو اخذه بعد اخذ الشفيع : ضمير فاعلى در [ اخذه ] به مشترى و ضمير مفعولى آن به [ ارش ] راجعست . قوله : رجع الشفيع به : ضمير در [ به ] بارش راجعست . متن : و يفهم من تقييد الفسخ بالعيب أنه لو كان بغيره