قوله : و عملا برواية الخ : مقصود روايتى است كه مرحوم شيخ الطائقه آن را در كتاب تهذيب طبع قديم ج ( 2 ) ص ( 163 ) به اين شرح نقل فرموده : حسن بن محمد بن سماعة از حسن بن محبوب از على بن رئاب از مولانا ابيعبد اللّه عليه السلام فى رجل اشترى دارا بريقى و متاع و بزّ و جوهر ؟ قال : ليس لا حد فيها شفعة . قوله : لا يخلو عن ضعف و قصور عن الدلالة : مرحوم شارح در حاشيه ( منه ) فرموده‌اند : اما ضعف سند اين حديث بواسطه حسن بن سماعه است كه واقفى مىباشد . و اما قصور آن از دلالت بخاطر اين است كه در حديث نيامده كه مال فروخته شده مورد شركت بوده . قوله : و على الاول يعتبر قيمته : مقصود از [ اول ] رأى مشهور است كه در ثمن قيمى فرموده‌اند بر شفيع لازمست قيمت آن را به مشترى بپردازد . و ضمير در [ قيمته ] بثمن عود مىنمايد . قوله : لانه وقت استحقاق الثمن : ضمير در [ لانه ] بيوم العقد راجعست . قوله : فحيث لا يمكن الاخذ به : ضمير در [ به ] به ثمن راجعست و مقصود از آن عين ثمن مىباشد و وجه عدم امكان اخذ آن است كه عين ثمن نزد بايع يعنى شريك شفيع مىباشد .