اضافه مصدر به مفعول است لذا ضمير فاعلى آن به شفيع و ضمير مضاف اليه بثمن عائد است . قوله : و لا للمتنع مع قدرته : يعنى قدرت ممتنع بر پرداخت ثمن . قوله : و المماطل : به صيغه اسم فاعل شخص سهل‌انگار و كسى را گويند كه در پرداخت دين مردم از عقب انداختن و تعويق آن باك و پروا ندارد . قوله : و يرجع فى العجز الى اعترافه : كلمه [ يرجع ] به صيغه مجهول و ضمير در [ اعترافه ] به شفيع راجعست . قوله : لا الى حاله : يعنى حالش از حيث داشتن و نداشتن مال بالفعل . قوله : لا مكان استدانته : يعنى استدانة الشفيع . قوله : و لا يجب على المشترى قبول الضامن : مثلا زيد و عمرو در خانه‌اى با هم شريك بوده ، سپس زيد سهم خود را بخالد فروخت و عمرو بلافاصله پس از اطلاع اعمال شفعه كرد منتهى چون پول آن را نقد و بالفعل موجود نداشت از عمرو درخواست كرد كه ثمن آن به ذمه‌اش بوده و در قبال بكر آن را ضمانت كند در اينجا بر خالد واجب نيست ضمانت بكر براى عمرو را بپذيرد . قوله : و الرهن : مثلا در مثال مزبور عمرو متاعى را نزد خالد وثيقه مىگذارد كه پس از آوردن ثمن آن را از وى بازگيرد در اينجا نيز بر خالد پذيرفتن آن لازم نيست . قوله : و العوض : مثلا در مثال ياد شده عمرو متاعى را