قوله : لانّه يوم تعلّقها بذمته : ضمير در [ لانّه ] به يوم التفريط و در [ تعلّقها ] به [ قيمت ] و در [ بذمته ] به مستأجر راجعست . قوله : لانّه يوم الانتقال : ضمير در [ لانّه ] به يوم التلف عود مىكند . قوله : لا قبله : يعنى نه قبل از يوم التلف . قوله : و موضع الخلاف الخ : حاصل مردا مرحوم شارح اين است كه : اينكه برخى مناط ضمان را قيمت يوم التفريط و بعضى يوم التلف مىدانند در جائى است از عين چيزى كم نشده و ضرفا قيمت بازارى عين بالا يا پائين رفته باشد مثل اين‌كه قيمتش در يوم التفريط 20000 تومان و در يوم التلف 15000 تومان شده باشد اما اگر قيمت در بازارش ثابت بوده منتهى اختلاف دو قيمت به جهت نقصى باشد كه در عين پيدا شده در اين صورت بدون شبهه ضامن نقص بوده و علاوه بر آن قيمت يوم التلف را نيز بايد بدهد . مثلا قيمت يوم التفريط بواسطه نقصى كه در آن پيدا شده 2000 تومان از قيمت عين كم شد و سپس در روز تلف قيمتش 10000 تومان بود در اينجا هم 2000 تومان و هم 10000 تومان را بايست بپردازد . قوله : اما لو كان بسبب نقص فى العين : ضمير مستتر در [ كان ] به اختلاف راجعست . قوله : فلا شبهه فى ضمانه : ضمير در [ ضمانه ] به نقص راجعست .