به مولا راجع بوده و ضمير فاعلى در [ تخيّر ] به عبد عود مىكند . متن : و ليس له الاستدانة بالإذن في التجارة لعدم دلالتها عليها إلا أن تكون لضرورتها كنقل المتاع و حفظه مع الاحتياج إليه . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : د : اگر مولى به عبدش اذن در تجارت داد عبد نمىتواند آن را دليل بر جواز استدانه گرفته و به صرف اذن در تجارت اكتفاء كرده و مالى را قرض گيرد . شارح ( ره ) مىفرماين : زيرا اذن در تجارت دلالت بر استدانه ندارد مگر آنكه گرفتن قرض براى امرى باشد كه از ضروريّات تجارت بوده بطورى كه تجارت وابسته به آن باشد . قوله : ليس له الاستدانة : ضمير در [ له ] به مملوك عائد است . قوله : لعدم دلالتها عليها : ضمير در [ دلالتها ] به [ اذن فى التجاره ] و در [ عليها ] به استدانه رجوع مىكند . قوله : الا ان تكون لضرورتها : ضمير مستتر در [ تكون ] به استدانه و ضمير مجرورى در [ لضرورتها ] به [ تجارت ] عائد است . قوله : كنقل المتاع و حفظه مع الاحتياج اليه : ضمير [ حفظه ] به متاع و [ اليه ] به كل واحد من النقل و الحفظ عود مىكند و اين دو مثال است براى امرى است كه از ضروريات تجارت بوده و به آن نيا و احتياج مىباشد و حاصل مراد اين استكه اگر عبد