سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

460

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

شذوذ نسبت داده است . قوله : و هو بعيد : يعنى قول مشهور از قواعد فقهى بعيد مىباشد و محتمل است ضمير [ هو ] به اجماع راجع باشد يعنى بعيد است كه اين حكم اجماعى باشد زيرا مرحوم علامه در تذكره بر خلاف آن قائل بوده و علاوه بر آن مصنف و فخر المحققين ( رهما ) نيز قول سومى را اختيار كرده‌اند . قوله : و مستنده رواية مرسله : روايت نامبرده را مرحوم صاحب وسائل در ج 12 ص 383 به اين شرح نقل فرموده : محمد بن يعقوب از عده‌اى اصحاب از سهل بن زياد از احمد بن محمد بن ابى نصر از بعضى اصحاب از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام فى الرجل يبيع الشئ ، فيقول المشترى : هو بكذا و كذا باقلّ مما قال البايع ، فقال : القول ، قول البايع مع يمينه اذا كان الشئ قائما بعينه . مؤلف گويد : علاوه بر ارسالى كه در سند حديث بوده دچار ضعف از جهت ديگر نيز مىباشد و آن اين است كه سهل بن زياد معروف به سهل بن زياد آدمى كه از ضعفاء مىباشد در سلسله اين حديث قرار گرفته است . قوله : لانّه ينفى الزائد : ضمير در [ لانه ] به مشترى عائد است . قوله : و الاصل عدمه و برائة ذمته : ضمير در [ عدمه ] به [ الزائد ] راجع بوده و [ برائة ذمته ] معطوف است به [ عدمه ] .