و ضمير متصل به آن به بايع راجع است . قوله : فلو حبسه ليتقابضا : ضمير فاعلى در [ حبسه ] ببايع و ضمير مفعولى آن به مبيع راجع است . قوله : تقدّم قبضه : يعنى قبض ثمن . قوله : فلا اجرة عليه : يعنى اجرتى بر بايع نيست . قوله : للاذن فى امساكه : اضافه [ امساك ] به ضمير از قبيل اضافه مصدر به مفعول است بنابراينن ضمير فاعلى به بايع و مفعولى به مبيع راجع است . قوله : لانه ملكه : ضمير در [ لانه ] به مبيع و در [ ملكه ] به مشترى رجوع مىكند . قوله : رفع البايع امره : يعنى امر مبيع را . قوله : ليجبره عليه : فاعل [ ليجبره ] ضميرى است كه به حاكم راجع بوده و ضمير مفعولى به مشترى و در [ عليه ] به انفاق راجع است . قوله : فان تعذّر : ضمير فاعلى در [ تعذّر ] به حاكم عائد است . قوله : انفق بينه الرجوع : ضمير در [ انفق ] ببايع راجع است . قوله : و رجع كنظائره : مثل موردى كه مالى از كسى در نزدش برسم امانت مانده و صاحب آن نيامده و اگر خرجهاى لازم را بر آن ننمايد چه‌بسا وديعه تلف مىشود . متن : و ليكن المبيع عند إقباضه مفرغا من أمتعة البائع