قائل شديم جهتش اين است كه بر حرمت بيع غير مقبوض تنها به همين مقدار دليل دردست است و اما حديثى كه بطور مطلق شئ غير مقبوض را مورد نهى قرار داده باشد از نظر ما ثابت نشده است . و اما قبل از حلول اجل اگر مشترى مسلم فيه را بفروشد چونكه اساسا استحقاق آن را ندارد و به فتواى جميع بايد گفت چنين حقى را نداشته و معامله‌اش جايز نيست . بلى اگر بر آن صلح بنمايد اقوى اين است كه صلحش صحيح مىباشد . قوله : بيعه بعد حلوله : اضافه [ بيعه ] اضافه مصدر به مفعول است كه ضمير مفعولى بمسلم فيه و ضمير مستتر فاعلى به مشترى راجع است . قوله : على الغريم : مقصود بايع مىباشد . قوله : للنهى عن ذلك فى قوله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : حديث منقول را مرحوم صاحب وسائل با اندك تفاوتى در ج 12 ص 391 چنين نقل فرموده : حسن بن محمد الطوسى در كتاب مجالس از پدرش از ابن حمويه از هزانى از ابى خليفه از مسدّد بن شرهد از ابى الاحوص از عبد العزيز بن رقيّه از عطا بن ابى رياح از حزام بن حكيم بن حزام قال : ابتعت طعام من طعام الصدقه فاربحت فيه قبل ان اقبضه فاردت بيعه ، فسئلت النبى صلّى اللّه عليه و آله فقال : لا تبعه حتى تقبضه .