سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
97
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
غيرها من الأخبار . و قيل : تسمع بينته مطلقا ، و قيل : مع عدم علمه بالبينة وقت تحليفه و لو بنسيانها . و الأخبار حجة عليهما . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : و همچنين بعد از قسم خوردن منكر اگر مدعى بيّنه بياورد از او پذيرفته نمىشود . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل اين حكم كه مطابق اصح اقوال مىباشد صحيحه ابن ابى يعفور از مولانا الصادق عليه السلام است كه حضرت فرمودند : وقتى صاحب حق ( مدعى ) راضى به قسم خوردن منكر شد ، پس او را قسم داد و آن هم قسم خورد كه فلانى در ذمّه من حقّى ندارد حق او ساقط شده اگرچه بعدا پنجاه شاهد عادل هم بياورد زيرا قسم تمام مدعاى او را ساقط و باطل نمود . و نيز غير اين حديث از اخبار ديگرى كه در اينجا وارد شده است . و در مقابل قول مذكور برخى فرمودهاند : بيّنه از مدعى در هرحالى مسموع است چه قبل از قسم منكر و چه بعد از آن و بعضى ديگر معتقدند اگر مدعى در وقت قسم دادن منكر نمىدانست كه بيّنه دارد و بعد از آن ملتفت شد كه شهود عادل براى وى بوده است از او پذيرفته مىشود اگرچه نسيان و فراموش كرده باشد و در غير اين صورت بيّنهاش مقبول نيست . ولى اخبار وارده در اين مقام حجّت و دليل بر عليه اين دو قائل است .