متن : و إذا ادعى المدعي فإن وضح الحكم لزمه القضاء ، إذا التمسه المقضي له فيقول : حكمت ، أو قضيت ، أو أنفذت ، أو مضيت ، أو ألزمت ، و لا يكفي ثبت عندي ، أو أن دعواك ثابتة . و في أخرج إليه من حقه ، أو أمره بأخذه العين ، أو التصرف فيها قول جزم به العلامة ، و توقف المصنف . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ح : بعد از اينكه مدعى ادعاء خود را گفت اگر بر قاضى معلوم و واضح شد كه صاحب حق كيست در صورتى كه او التماس و درخواست حكم كرد لازمست بر [ له ] و بنفع وى حكم نمايد . شارح ( ره ) مىفرماين : پس بگويد حكمت ( حكم كردم ) يا قضيت ( حكم نمودم ) يا انفذت ( حق را نافذ قرار دادم ) يا امضيت ( تصديق كردم حق را ) يا الزمت ( لازم و واجب نمودم حق را ) ولى اگر بجاى اين الفاظ بگويد : ثبت عندى ( نزد من ثابت است ) يا دعواك ثابتة ( ادعاء تو ثابت و محقق است ) كافى نيست و دلالت بر اينكه حكم بنفع مدعى شده ندارد . حال اگر به ديگرى بگويد : اخرج اليه من حقه ( حق مدعى را خارج نموده و بوى بسپار ) يا بمدعى امر كند كه عين مالت را بگير يا به او بگويد در مالت تصرّف كن برخى از فقهاء همچون مرحوم علامه جزم و يقين پيدا كرده‌اند كه با اين الفاظ حكم بنفع مدعى ثابت مىشود ولى مرحوم مصنف در آن توقف و درنگ دارد . قوله : او التصرف فيها : يعنى تصرف در عين .