سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

114

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

و بايشان تفهيم كند تا جزم و قطع بواقعه‌اى پيدا نكرده‌اند شهادت ندهند . متن : و يكره له أن يعنت الشهود أي يدخل عليهم العنت و هو المشقة إذا كانوا من أهل البصيرة بالتفريق و غيره من التحزيز . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : بر قاضى مكروه استكه شهودى را كه از اهل بصيرت و كمال هستند تفريق نموده و بدينوسيله آنها را در مشقت و تنگنا قرار دهد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از كلمه [ ان يعنّت الشهود ] اين است كه قاضى عنت و مشقت بر شهود داخل نمايد چه آنكه متفرق ساختن ايشان و هركدام را بطور عليحده مورد سؤال قرار دادن خود يك نحوه از مشقت - دادن است چنانچه بر وى مكروه است غير تفريق از امور ديگرى كه باعث تحزيز و در رنج قرار دادن ايشان در حقّشان عملى سازد . قوله : من التحرير : در ضبط اين كلمه دو نحو نقل شده : الف : با [ راء ] بدون نقطه كه معناى عبارت در اين صورت چنين است : و نيز بر قاضى مكروه است كه شهود اهل بصيرت را مكلّف كند كه كلامشان را محرّر و منقح و خالى از زوائدى كه وى آنها را زائد مىداند بياورند . ب : با [ زاء ] با نقطه يعنى در رنج قرار دادن .