توانست آن را تهيه و قربانى كند كه هيچ و در غير اين صورت و عدم تمكن از آن واجبست در ذى الحجة سال آينده به آن مباشرت نمايد . و لازم بتوضيح است كه در اينجا سهم اكل و خوردن خود ناسك ساقط است پس نائب واجب است دو سهم ديگر را به مورد مصرف برساند و در صرف ثلث باقيمانده مخيّر است بين اينكه آن را بعنوان صدقه بمؤمن فقيرى بدهد يا برسم هديه و پيشكش براى شخصى كه اهل ولايت و ايمان است بفرستد . و محتمل است بگوئيم نائب در تناول ثلث باقيمانده از ناسك بتواند نيابت كند و خودش آن را بخورد ولى فقهاء عظام در اين‌باره چيزى نفرموده و اين حكم را متعرض نشده‌اند . قوله : و لو وجد الثمن دونه : ضمير فاعلى در [ وجده ] به ناسك و مجرورى در [ دونه ] به هدى راجع است . قوله : مطلقا : چه تام و سمين و چه غير ايندو . قوله : خلفه : بتشديد لام ضمير فاعلى آن به ناسك و مفعولى به [ ثمن ] عائد است . قوله : يشتريه و يهديه عنه : ضمير فاعلى در ايندو فعل به ( من موصوله ) و مفعولى به [ هدى ] و ضمير مجرورى در [ عنه ] به ناسك عائد است . قوله : ان لم يقم به مكه : ضمير فاعلى در [ لم يقم ] بناسك راجع بوده و ( باء ) در به مكه به معناى ( فى ) است . قوله : فانّ تعذّر فيه : فاعل در [ تعذر ] ضميرى است كه به ( اشتراء يا هدى ) عائد بوده و مرجع ضمير در [ فيه ] به ذى -