شرط است تمام ريگهاى لازم بوسيله خود رامى بجمره اصابت كنند . شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين اگر وى در اين فعل با قدرت بر عمل و از روى اختيار نائب بگيرد كافى نيست چنانچه اگر ريگى كه وى پرتاب نموده بكمك ديگرى اصابت نمايد مجزى نيست اگرچه آن غير ريگ ديگرى باشد به اين ترتيب كه وى ريگ را انداخت ولى ريگ ديگرى به آن خورده و آن را بجمره اصابت داد . و سپس بمناسبت مقام سه فرع را عنوان نموده و مىفرماين : 1 - اگر ريگى بريگ ديگرى خورد و آن را بجمره اصابت داد ريگى كه مورد برخورد واقع شده ( ريگ دوم ) اگرچه بجمره خورده ولى مع ذلك به حساب نمىآيد بلكه تنها ريگ اولى كه رامى آنها را به قصد اصابت بجمره پرتاب نموده محسوب مىشود مشروط به اين كه با جمره برخورد كند . 2 - اگر ريگى را كه رامى پرتاب نموده ابتداء بقسمت بالاى جمره خورد و پس از آن برگشت و به پائين افتاد و اتفاقا با جمره برخورد نمود همين مقدار كافى بوده و به حساب ريگهاى مصيب درمىآيد . 3 - چنانچه اگر ريگ پرتاب شده ابتداء به زمينى خورد كه جمره در آن نيست و بواسطه تصادم با آن برگشت و به جمره خورد مجزى و كافى است . و سپس بعد از طرح اين سه فرع مىفرماين : اينكه مصنف ( ره ) فرمود رمى و پرتاب ريگها بايد به فعل خود