حيث يفتقر إلى مئونة لقطع المسافة و هي مفقودة ، و كذا لو استطاع إليها و إلى حجتها و لم تدخل أشهر الحج فإنه لا يخاطب حينئذ بالواجب فكيف يمنع من المندوب ، إذ لا يمكن فعلها واجبا ، إلا بعد فعل الحج . و هذا البحث كله في المفردة . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : اينكه مصنف ( ره ) حكم مزبور را مقيّد به صورتى نمود كه شخص عمره فريضه خود را انجام داده باشد اشاره است به اينكه در صورت اشتغال ذمّه بعمره واجب ، انجام عمره مستحبى جايز نيست زيرا كسى كه براى عمره مفرده مستحبى مستطيع باشد براى عمره واجب نيز بحسب غالب موارد استطاعت دارد و با اينفرض چگونه مىتواند عمره مستحبى را انجام دهد و واجب را ترك نمايد با اينكه هيچ عذرى در ترك فريضه ندارد : نقد شارح ( ره ) بر عبارت متن شارح ( ره ) در مقام انتقاد به اين عبارت مىفرماين : مىتوان در مواردى تصور نمود كه ذمّه بعمره واجب مشغول است ولى معذلك انجام عمره مستحبى نيز بدون مانع مىباشد ، از جمله : الف : كسى كه براى عمره واجب بملاحظه نيازش به قطع مسافت و مخارج آن استطاعت شرعى ندارد در حالى كه جهت عمره