سؤال علت سقوط كفاره در وضوء اين است كه آن فعل واجبى است پس نبايد بدنبالش كفاره باشد و اين تعليل عينا در غسل جارى بوده و بنابراين از باب ( العلة يعمّم كما يخصص ) حكم در غسل نيز بايد مانند وضوء باشد . جواب مرحوم شارح در جواب مىفرماين : اگر به اين تعليل مستنبط بخواهيم اعتماد كنيم پس در تيمم نيز بايد سقوط موى را موجب كفاره ندانسته و آن را نيز بوضوء ملحق نمائيم بلكه در تطهير نجاست و ازاله آن نيز اگر سبب سقوط موى شد نبايد كفاره را واجب بدانيم در حالى كه خود مصنف به آن ملتزم نيست . قوله : سقط من لحيته او رأسه : هردو ضمير مجرورى به [ محرم ] راجع است . قوله : بمسّه : يعنى بمسّ محرم . قوله : و الحق به المصنف : ضمير در [ به ] به وضوء عائد است . و هو خارج عن مورد النص : ضمير [ هو ] به غسل راجع است و مقصود از نص روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن