ظهور فائده و ثمره بين ايندو قول در جائى ظاهر مىشود كه شخصى بعنوان آوردن حج در سال معينى يا بطور مطلق اجير شده و سپس اين حج را با اين عمل فاسد نمود كه در اينجا بنا بقول اول اجرت را مستحق است زيرا حج را در وقت تعيين شده بجاى آورده ( چون بنابراين قول فرض همان حج سال اول است ) در حالى كه طبق قول دوم به لحاظ تأخير واجب و تخلف آن از وقت مقرّر اجرت را مستحق نيست و نيز در دو مورد ديگر بين ايندو قول ثمره ظاهر مىشود : الف : اگر كسى نذر كرده باشد كه در سال معينى به حج برود و در آن سال حج را با عمل نامبرده فاسد كند بنا بقول دوم كفاره خلف نذر يا شبه آن بعهده‌اش ثابت شده بخلاف قول اول . ب : در جائى كه شخصى حجش را بواسطه اين عمل فاسد نمود و پس از آن مصدود واقع شده و محلّ شد و سپس در همانسال يا غير آن بر حج قادر گشت در اينجا نيز بين دو قول مزبور ثمره ظاهر مىشود و شرح آن چنين است : اگر بعد از افساد حج به جماع بواسطه اسباب صدّ مثل دشمن از ادامه حج معذور باشد و راه ديگرى هم نيست كه از آن راه بقيه مناسك را در امكنه و محال خودش انجام دهد در اينجا حكم اين است كه قربانى را ذبح نموده و حلق يا تقصير كرده و سپس محلّ شود . حال بعد از محلّ شدن اگر مانع بر طرف شد و در همان سال