عبد اللّه بن جندب را در موقف ( يعنى در عرفات ) به حالتى ديدم كه احدى در آن موقف حالش مانند وى نبود ، پيوسته دستها را به آسمان بلند نموده بود در حالى كه اشكها بر رخسار و گونه‌هايش جارى و به زمين مىرسد ، پس صبر كرده تا مردم از اطرافش رفتند ، به جلو رفته و به او گفتم : اى ابا محمد هرگز وقوفى مانند وقوف تو نديدم . وى در جواب من گفت : به خدا قسم ابدا براى خودم دعا ننموده و تنها جهت برادران ايمانى دعا كردم . زيرا حضرت ابا الحسن موسى بن جعفر عليهما السلام به من خبر دادند : كسى كه در غياب برادر مؤمنش وى را دعا كند از عرش الهى به او ندا شود كه صد هزار برابر كسى كه دعاء نمودى به تو خواهيم داد ، از اينرو نپسنديدم كه براى يك دعاء و آن هم معلوم نيست كه مستجاب شود خود را دعا نموده و صد هزار مقابلش را ترك كنم . ( كافى طبع جديد ، ج 4 ، ص 465 ، ح 7 ) و از احمد بن محمد العاصمى از على بن الحسين السلمى از على بن اسباط از ابراهيم بن ابى البلاد يا عبد اللّه بن جندب ( به ضم جيم و سكون نون و فتح دال ) نقل شده كه وى مىگويد : من در موقف بودم پس از انجام مراسم وقتى آهنگ خروج از عرفات را نمودم به ابراهيم بن شعيب برخورد كرده بوى سلام نمودم ، وى يكى از دو چشمانش آسيب ديده بود در اينحال نظر نموده و چشم سالمش را نيز چنان ديدم كه از سرخى گوئى قطعه خونى است