بنابراين گويا اطلاق مرحوم مصنف و تساوى قرار دادن اين سه را در حكم مزبور از همين قبيل باشد . توجيه شارح كلام مصنف را و مختارش در اين مسئله سپس در مقام توجيه مىفرماين : بلى در بعضى روايات چنين وارد شده كه اگر كسى اين دو حيوان را صيد نمود كفاره آن گوسفند است . و بعد از قبول اين روايت نسبت به احكام بعدى مىتوان به روايت عام عمل نمود چه آنكه در روايت عام وارد است كه اگر كسى از تهيه گوسفند عاجز شد بايد قيمتش را طعام تهيه نموده و به ده فقير اطعام كند و بفرض عدم تمكن از آن سه روز روزه واجب است بنابراين از انضمام روايت اول كه كفاره ايندو را گوسفند قرار داد با اين روايت عام كه بقيه احكام را متعرض شده ميتوان چنين استفاده نمود كه اين دو نيز همچون آهو منصوص بوده و حكمشان مانند آنست و بدين وسيله عبارت متن صحيح و رأى مزبور مدلّل و مستند مىشود و از نظر ما نيز حق همين قول است . ولى مرحوم مصنف در كتاب دروسش بر خلاف اينكتاب مشاركت ايندو با آهو را به سه تن از بزرگان يعنى مرحوم شيخ مفيد و شيخ طوسى و سيد مرتضى رضوان اللّه عليهم داده كنايه از اينكه خود به اين رأى قائل نبوده و آن را ضعيف مىانگارد .