آن لازم است در هردو صورت شصت روز روزه بگيرد ، ولى در كتاب دروس اين قول را نسبت به بعضى از فقهاء داده و قائل آن را صراحتا نام نبرده است تا بدين وسيله آن را تضعيف كرده باشد . ولى اقوى از نظر ما اين است كه مقدار روزه تابع توسعه قيمت بر نفرات فقراء است به اين معنا كه اگر قيمت به مقدار اطعام 50 نفر مثلا بوده و از اقدام بر آن عاجز باشد بايد پنجاه روز روزه بگيرد و اگر وافى به قدر شصت نفر باشد شصت روز روزه لازم است بگيرد و به همين ترتيب و قياس . و اگر از قيمت بدنه مقدارى زياد بيايد كه به مقدار طعام يك فقير نباشد يعنى از يك مدّ يا دو مدّ كمتر باشد در صورت عجز بايد بابت اين مقدار زيادى يك روز كامل روزه بگيرد ، مثلا اگر تمكن مالى مىداشت و مىخواست پول بدنه را گندم بخرد به قدر 50 فقير و نيم مدّ مىشد اينك كه از آن عاجز است بايد 51 روز روزه بگيرد . قوله : لعدمه : يعنى بخاطر نبودن طعام ( گندم ) و مىتوان آن را به فقير راجع دانست . قوله : او فقره : ضمير به كفاره دهنده راجع است . قوله : و ظاهره : يعنى ظاهر عبارت متن . قوله : و عدمه : ضمير به بلوغ راجعست . قوله : نسب ذلك : يعنى عدم فرق را . قوله : صام عنه : ضمير به زيادى راجعست . متن : ثم صيام ثمانية عشر يوما لو عجز عن صوم الستين و ما في معناها و إن قدر على صوم أزيد من الثمانية