واجب است ناسك در شب به منى بازگردد تا در آنجا بيتوته كند . شارح ( ره ) مىفرماين : در منى دو يا سه شب چنانچه بطور تفصيل عنقريب بيان خواهد شد لازمست با نيّت توقف كنند . واجب است نيّت مزبور مشتمل بر قصد نسك معين و مقرون با قربت باشد و وقت آن بعد از حصول غروب است . در صورتى كه ناسك نيّت را ترك كند در اينكه مانند كسى است كه الا بيتوته نكرده پس بايد همچون وى كفاره دهد يا صرفا در صورت تعمد در ترك معصيت نموده ولى فعلش صحيح است دو احتمال است . اما وجه احتمال دوم اين است كه در لسان دليل وجوب شاة بعنوان كفاره بر كسى منجّز شده كه بيتوته نكرده نه آنكه بيتوته را بدون نيت انجام داده پس وى موضوعا از حكم كفاره خارج است ، بلى چون امر واجبى را ترك كرده فقط عصيان نموده . و اما وجه احتمال اول اين است كه فعل بدون نيت مورد اعتناء نبوده و با عدمش فرقى ندارد پس بيتوته بدون نيّت بمنزله ترك آن است در نتيجه مشمول دليل واقع شده و بايد او نيز هم‌چون تارك مبيت كفاره بدهد . قوله : للمبيت بها : ضمير به [ منى ] راجعست . قوله : كما سيأتى تفصيله : يعنى تفصيل وجوبن مبيت به منى .