نامبرده نمود على الاقوى كافى و مجزى است زيرا اصل در نيّت اين است كه با عبادت مورد نظر هم‌زمان و هم‌دوش باشد و در مواردى كه رعايت آن ساقط است همچون مورد بحث به جهت عسر و حرجى كه است كه در مراعات آن بايد متحمّل شد فلذا اگر كسى اين مشقّت را تحمّل كرد و با زحمت عمل و عبادت را مقارن با نيّت شروع نمود بايد مجزى باشد ولى ظاهر كلام بسيارى از فقهاء اين است كه نيّت بايد حتما در شب واقع شود و نامى از كافى بودن مقارنت نبرده‌اند و اين شايد به جهت آن باشد كه در نظر ايشان رعايت مقارنت امر مستحيل و متعذّر بوده زيرا علم بطلوع صبح وقتى حاصل مىشود كه فجر طالع شده باشد قهرا نيّت بعد از آن قرار گرفته نه مقارن با آن ، پس اگر مقارنت معتبر باشد ممكن نيست آن را بتوان رعايت نمود در نتيجه كفايت مقارنت نيّت با طلوع صبح مقيّد به امكان مراعات آن مىشود و چون اين امر مستحيل و غير ممكن است پس بهتر اين است كه اساسا مورد صحبت قرار نگيرد و بوجوب نيّت در خصوص شب اكتفاء شود . و سپس مىفرماين : از ظاهر كلام اصحاب اينطور استفاده مىشود كه افعال مستغرق در زمان ( يعنى افعالى كه از ابتداء زمان تا آخر آن ادامه دارند نظير روزه كه از ابتداء روز تا انتهاء آن استمرار دارد ) نيّتشان بعد از تحقّق زمان واقع مىشود نه قبل از آن و نه مقارن با آن زيرا رعايت مقارنت چنانچه گفتيم متعذّر و مستحيل است چنانچه مرحوم مصنّف در كتاب دروس مبحث نيّت اعمال حجّ به اين امر تصريح فرموده است نظير وقوف به عرفات كه از رأس زوال تا غروب ادامه دارد لذا در نحوه نيّت آن فرموده لازم است