شارح ( ره ) در تفصيل و تشريح آن مىفرماين : يعنى اگر گمان داشت كه بواسطه روزه ضرر متوجّه او مىشود افطار كند و در غير اين صورت روزه‌اش را بگيرد . مؤلف گويد : مدرك اين حكم اخبار بسيارى است كه در اينمقام وارد شده منتهى در هيچيك لفظ ( ظنّ ) به چشم نمىخورد بلكه الفاظ ( علم ، ايمان و امثال ايندو ) در آنها ديده مىشود ولى در صحيحه حريز لفظ ( خوف ) آمده كه نوعا آن را بظنّ تعبير مىكنند و بعيد نيست كه تعبير مشهور به همين ملاحظه باشد و بهر تقدير روايت صحيحه مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 7 ص 155 چنين نقل فرموده : محمّد بن علىّ بن الحسين باسنادش ، از حريز ، از ابيعبد اللّه عليه السّلام قال : الصّائم اذا خاف على عينه من الرّمد افطر . مورد عمل به ظن شارح ( ره ) مىفرماين : مورد عمل به ظنّ تنها در خصوص افطار است به اين معنا كه صائم تا ظنّ به ضرر پيدا نكرده حق ندارد روزه‌اى كه گرفته افطار كند و بمراتب مادون ظنّ چون وهم و خيال و احتمال نمىتواند اكتفاء كند . ولى اگر بخواهد روزه را بگيرد و نداند كه در حقّش مضرّ است يا غير مضرّ در جواز روزه لازم نيست كه حتما ظنّ بعدم ضرر پيدا كند بلكه نفس ندانستن و مشتبه نمودن بودن امر كافى مىباشد .