بعد از انقضاء دو روز از اعتكاف خارج شود . ولى دفع اين توهّم اينست كه بنا بقول مشهور نيز شرط مزبور ثمره دارد و آن اينست كه اگر كسى بعد از انقضاء دو روز يقين داشت كه در اثناء روز سوّم مانعى از ادامه اعتكاف براى او حاصل مىشود اگر شرط خروج كرده باشد مىتواند از اعتكاف خارج شود اگرچه مانع هنوز عارض نشده و دو روز هم منقضى شده است در حالى كه اگر شرط نكرده باشد رفع يد از اعتكافش جايز نيست اگرچه علم بعروض مانع داشته باشد . و نيز فائده اين شرط چنانچه مرحوم مصنّف در عبارت بعدى فرموده سقوط قضاء است . قوله : فى ابتدائه : يعنى ابتداء اعتكاف . قوله : للرّجوع فيه : ضمير در [ فيه ] به اعتكاف راجعست . قوله : فيرجع عنده : يعنى عند العارض . قوله : اشتراط الرّجوع فيه مطلقا : چه در وقت عروض عارض و چه در غير اين صورت . قوله : و اختاره المصنّف : ضمير منصوبى در [ اختاره ] به قول قيل راجع است . قوله : يرشد اليه : يعنى الى الاوّل . قوله : لكنّ محلّه : يعنى محلّ اشتراط . قوله : لو عرض بعد وجوبه : ضمير در [ وجوبه ] به اعتكاف راجع است . قوله : و ابطال الواجب : معطوفست به [ ما يجوز الرّجوع ] . قوله : مطلقا : چه عارض قبل از روز سوّم عارض شده و چه بعد از آن .