بلكه خروج مقيّد بزوال و انجام آنها است . البتّه اگر خروج شخصى از معتكف ( بفتح كاف محلّ اعتكاف ) بحدّى برسد كه عنوان معتكف ( بكسر كاف ) از وى زائل شود عبادتش باطل است اعمّ از اينكه براى امر ضرورى خارج شده باشد يا به جهت غير آن ، به قدر رفع ضرورت بيرون مانده باشد يا بيشتر چنانچه اگر از روى فراموشى و با عدم توجّه به اينكه مشغول اعتكاف است بيرون ماند بقدرى كه خروجش طولانى شده و سبب زوال عنوان مزبور از او شود اعتكافش نيز باطل مىگردد ولى اگر در اين فرض قبل از طولانى شدن و زوال وصف متذكّر شد و بلافاصله به مقرّ خود برگشت عملش صحيح است مشروط باينكه عمدا از زمان التفات تأخير نياندازد كه در اين صورت نيز باطل مىگردد . قوله : بخروجه منه : ضمير در [ بخروجه ] به اعتكاف‌كننده و در [ منه ] به معتكف راجعست . قوله : و فعل الاوّل فى غيره : يعنى و كفعل الاوّل فى غير المعتكف و مقصود از [ الاوّل ] اكل مىباشد . قوله : لمن عليه فيه غضاضة : ضمير در [ عليه ] به من موصوله و در [ فيه ] به معتكف راجع بوده و مقصود از [ غضاضة ] كسر شأن مىباشد . قوله : و اغتسال واجب لا يمكن فعله فيه : ضمير در [ فعله ] به اغتسال واجب و در [ فيه ] به معتكف راجعست . قوله : ممّا لا بدّ منه : ضمير در [ منه ] بماء موصوله راجعست . قوله : و لا يمكن فعله فى المسجد : ضمير در [ فعله ] بماء موصوله راجع است . قوله : و لا يتقدّر معها به قدر الّا زوالها : ضميرهاى مؤنّث بضرورت