و النّساء و الارتماس فى الماء . سپس مىفرماين : مرحوم مصنّف در كتاب دروس فرموده : بارتماس در آب هم قضاء واجب مىشود و هم كفّاره . مؤلف گويد : شايد مدرك ايشان بر اين حكم صحيحه مذكور باشد چه آنكه وحدت سياق مقتضى است كه ارتماس نيز همچون ساير مفطرات در روايت باعث قضاء و كفّاره باشد . فرع اگر شخص روزه‌دار غسل مشروعى را بنحو ارتماسى بجاى آورد علاوه بر فساد روزه غسل نيز باطل است مشروط به اينكه عمدا اين عمل را مرتكب شود نه سهوا . و دليل آن اينست كه غسل از عبادات است و عبادات بملاحظه توقيفى بودنشان در هر كجا كه امر دارند يا لااقل منهى نيستند صحيح هستند و چون در محل كلام غسل مورد نهى مىباشد لاجرم باطلست . قوله : بان غمس رأسه اجمع فى الماء : ضمير فاعلى در [ غمس ] و ضمير مجرورى در [ رأسه ] به صائم راجعست . قوله : و ان بقى البدن : يعنى و ان بقى البدن خارج الماء . قوله : و الاقوى تحريمه : يعنى تحريم ارتماس . قوله : من دون افساد ايضا : يعنى همانطورى كه در احتقان قائل بفساد نشديم در اينجا نيز حكم بفساد روزه نمىتوان كرد . قوله : اوجب به القضاء او الكفّاره : ضمير در [ به ] به ارتماس