طور جزم به قصد وجوب آورد روزه‌اش باطل و قضاء نيز لازم است و اگرچه در واقع رمضان باشد و اين خود دليل بارزى استكه در مورد جهل قصد وجوب مؤثر نيست . شارح ( ره ) مىفرماين دليل مزبور مورد اشكال و مناقشه است : زيرا اوّلا در اينجا ترديد در نفس نيّت نيست تا بگوئيم كه با قدرت بر جزم ترديد جايز نمىباشد زيرا در هر دو صورت ( چه روزه در واقع بر وى واجب باشد يا مستحب ) وى نيّت روزه را قطعا و جزما دارد ، پس از اين رهگذر ترديد و تحيّرى ندارد ، بلى در وجه نيّت و اينكه عمل را به قصد وجوب يا ندب بياورد مردّد است و همانطورى كه در محلّش مقرّر است نيّت وجه در عبادات معتبر نيست و على فرض اعتبارش امرى است غير از نيّت . و امّا استشهاد به اينكه جزم به نيّت وجوب كافى نيست جوابش اين است كه عدم كفايتش به جهت اينست كه شرعا از آن نهى وارد شده و به مقتضاى اينكه نهى در عبادات موجب فساد است روزه در اين فرض باطل است بخلاف صورت ترديد كه نهى از آن وارد نشده . قوله : و لو ردّد نيّته يوم الشّك : ضمير در [ ردّد ] و [ نيّته ] به صائم راجعست . قوله : بل يوم الثّلاثين مطلقا : يعنى اگرچه يوم الشّك به معنائى كه تفسير شد نباشد . قوله : لانّها غير منافية : ضمير در [ لانّها ] به ضميمة الآخر راجع است . قوله : و لانّه لو جزم بالنّدب : ضمير در [ لانّه ] به صائم شاك راجعست .