شارح ( ره ) مىفرماين : وجه نيّت قربت اينست كه اين امساك اگرچه روزه نيست ولى مع ذلك از عبادات محسوب مىشود و قوام عبادات به نيّت و قصد اخلاص است . و سپس مىفرماين : مسافر قبل از اينكه به محلّ ترخّص ( محلّى كه ديوار شهر نمايان و اذان آن به گوش مىرسد ) برسد اگرچه بداند قبل از ظهر به اين نقطه وارد مىشود معذلك مىتواند افطار كند در نتيجه آمدن تكليف بصوم در اختيار خود او است به اين معنى كه اگر در اثناء راه روزه خود را افطار نكرده و صبر كند تا به بلد خويش برسد چون قبل از زوال رسيده و چيزى هنوز تناول نكرده روزه بر او واجب است اما اگر قبل از رسيدن غذائى خورد تكليف از او ساقط مىگردد . چنانچه كسى كه مىتواند در شهرى نيّت اقامه ده روز كند اگر با اين نيّت در آن شهر توقّف و درنگ نمود روزه بر او واجب و در غير اين صورت تكليف از او ساقط مىشود ، پس ايجاب روزه و عدم آن به اختيار خود او است . قوله : لانّه عبادة : ضمير در [ لانّه ] به امساك راجعست . قوله : و ان كان قبل الزّوال : ضمير در [ كان ] به زوال عذر راجعست . قوله : و ان كان قبل التّناول : ضمير در [ كان ] به زوال عذر عود مىكند . قوله : و ان علم بوصوله قبله : ضمير در [ علم ] و [ وصوله ] بمسافر