شارح ( ره ) مىفرماين : اعمّ از اينكه ضعف ناشى از روزه باعث كاهش كميّت ادعيّه شود يا نقصان كيفيّت آن و از اين عبارت متن استفاده مىشود كه اشتغال بادعيّه اين روز از روزه آن افضل است . مؤلف گويد : از اخبار دالّه بر آن حديثى استكه مرحوم حاجى نورى در مستدرك ج 1 ص 594 به اين شرح نقل نموده : از مولانا امير المؤمنين عليه السّلام قال : من صام يوم عرفه محتسبا فكانّما صام الدّهر . و سئل ابو جعفر محمّد بن علىّ عليهما السّلام عن صومه فقال نحوا من ذلك الّا انّه قال ان خشى من شهد الموقف ان يضعفه الصّوم من الدّعاء و المسئلة و القيام فلا يصمه فانّه يوم دعاء و مسئلة . و سپس مرحوم مصنّف مىفرماين : روزه اين روز در صورتى مستحبّ است كه هلال ماه تحقّق و ثابت نشده باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين اگر اوّل ماه بواسطه ابر يا عارضه ديگرى مشكوك باشد روزه اين روز مكروه و مرجوح است زيرا ممكن است با عيد مصادف باشد لذا براى دفع اين محذور روزه‌اش را مكروه نموده‌اند . قوله : لمن لا يضعفه عن الدّعاء : ضمير فاعلى به روزه روز عرفه و ضمير مفعولى به صائم راجعست . قوله : هو عازم عليه : ضمير [ هو ] بمكلّف و در [ عليه ] بالّذى