در صفحه مذكور به اين شرح نقل نموده : محمّد بن يعقوب ، از احمد بن محمد ، از علىّ بن الحسن ، از محسن بن احمد ، از يونس بن يعقوب قال : سمعت ابا عبد اللّه عليه السّلام يقول : الخاتم فى فم الصّائم ليس به بأس فامّا النّواة فلا . و سپس شارح ( ره ) مىفرماين : همانطوريكه طعام در دهان گذاردن و بطيور خورانيدن يا جويدن غذا مبطل روزه نيست چشيدن آب گوشت و هرچه به حلق نرسد ضررى به صحّت روزه وارد نمىكند . مؤلف گويد : امّا دليل جواز جويدن طعام و نيز به طيور خورانيدن روايتى استكه صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 76 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از حسين بن سعيد ، از محمّد بن ابى عمير ، از حمّاد ، از حلبى ، از ابى عبد اللّه عليه السّلام فى حديث انّه سئل عن المرأة يكون لها الصّبىّ و هى صائمة فتمضغ له الخبز و تطعمه . قال : لا بأس به و الطّير ان كان لها . و امّا مدرك چشيدن آبگوشت و نظير آن حديث ديگرى است كه در همان جلد صفحه 74 به همان سند چنين نقل شده : از حلبى : انّه سئل عن المرأة الصّائمة تطبخ القدر فتذوق المرق تنظر اليه ؟ فقال : لا بأس به . قوله : بمصّ الخاتم : كلمه [ مصّ ] بفتح ميم و تشديد صاد يعنى مكيدن .