شده باش يا تبرّعا اقدام به شيردادن نموده . بلى در صورتى كه غير او تبرّعا يا به اجرت كمتر يا مساوى با اجرت وى بچه را شير مىدهند وى حقّ ندارد به بهانه كم شدن شير يا خوف بر نفس خود روزه‌اش را افطار كند بلكه واجب است طفل را تسليم ديگرى نموده و خود به گرفتن روزه مبادرت نمايد . لازم به يادآورى است در مواردى كه فديه بر زن شيرده ثابت مىشود مخارج آن را از مال خودش بايد بدهد و ارتباطى به شوهر ندارد اگرچه بچّه تعلّق به همسرش داشته باشد . قوله : و لا فرق فى ذلك : مشاراليه [ ذلك ] خوف مىباشد . قوله : بين كونه ولدا الخ : ضمير در [ كونه ] بمرتضع ( شيرخوار ) راجع است قوله : نعم لو قام غيرها مقامها متبرّعا : ضميرهاى تثنيه بمرتضع راجع است . قوله : او آخذا مثلها : ضمير مؤنث به اجرت راجعست . قوله : و الفدية من مالهما : ضمير تثنيه به حامل مقرب و قليلة اللّبن راجع است . قوله : و ان كان لهما زوج : ضمير در [ لهما ] به حامل مقرب و قليلة اللّبن راجعست و كلمه [ ان ] وصليّه مىباشد . قوله : و الولد له : ضمير در [ له ] به زوج راجعست . قوله : و الحكم بافطارهما خبر الخ : يعنى اينكه مرحوم مصنّف در متن فرمود : ( تفطران و تفديان ) اگرچه جمله خبريّه است ولى معناى آن امر