متن : ( الخامسة لو صام المسافر ) حيث يجب عليه القصر ( عالما أعاد ) قضاء ، للنهي المفسد للعبادة ، ( و لو كان جاهلا ) بوجوب القصر ( فلا ) إعادة ، و هذا أحد المواضع التي يعذر فيها جاهل الحكم . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : مسئله پنجم حكم مسافرى كه در سفر روزه‌اش را گرفته كسى كه مسافر است و بايد روزه‌اش را افطار و نمازش را قصر بخواند اگر با علم به مسئله روزه‌اش را افطار نكند لازم است بعدا به عنوان قضاء آن را اعاده كند . ولى در صورتى كه جاهل به مسئله باشد روزه‌اش صحيح و احتياج به اعاده نيست . شارح ( ره ) مىفرماين : امّا مستند حكم به قضاء و فساد روزه ، ورود نهى از آن استكه چون متعلّقش عبادت است و به مقتضاى اينكه نهى در عبادت موجب فساد مىباشد روزه مزبور باطل و غير مجزى است در نتيجه قضاء آن لازمست . و امّا حكم به صحّت در صورت جهل به مسئله : به جهت اينست كه اين مورد از مواردى است كه جاهل به حكم معذور بوده و عملش از نظر شارع مقدّس ممضى قلمداد شده است . مؤلف گويد : امّا ورود نهى كه مرحوم شارح به آن اشاره فرمودند مقصود از آن نهى وارد در حديث ذيل كه صاحب وسائل ( ره ) در ج 7 ص 124 آن را