1 - اطلاق نصّ . 2 - تساوى ايندو با مرد آزاد در بسيارى از احكام ، چه احكام معاملات و چه عبادات . مؤلف گويد : مقصود از اطلاق نصّ رواياتى است كه حكم به وجوب قضاء روزه زن نموده مانند حديثى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 241 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از عدّه‌اى اصحاب ، از احمد بن محمّد ، از علىّ بن الحكم ، از ابى حمزه ، از ابيجعفر عليه السّلام قال : سئلته عن امرأة مرضت فى شهر رمضان او طمثت او سافرت فماتت قبل خروج شهر رمضان هل يقضى عنها ؟ قال : امّا الطّمث و المرض فلا ، و امّا السّفر فنعم . شارح ( ره ) مىفرماين : بعضى از فقهاء فرموده‌اند : روزه‌هاى قضاء زن يا بنده بر ولىّ اين دو واجب نيست براى اينكه به لحاظ نبودن دليل حكم مشكوك بوده لذا مجراى برائت است و نيز مجرّد اطلاقات كافى در ثبوت حكم نيستند بلكه دليل صريح و روشن لازم است كه آن هم منتفى است . و سپس بعد از نقل اين قول مىفرماين : حقّ اينست كه وجوب قضاء در زن شايسته و سزاوار بوده و در عبد اقوى مىباشد . مؤلف گويد : ظاهرا وجه اقوى بودن اينستكه لفظ ( رجل ) در روايات قطعا شامل