بعضى از فقهاء قطع مطلق واجبات را تحريم نموده و فرموده‌اند : روزه واجب را حرام است قطع كنند چه قبل از زوال و چه بعد از آن ، چه واجب معيّن باشد و چه غير آن به دليل نهى وارد از قطع و ابطال عمل . مؤلف گويد : مقصود از نهى وارد آيه شريفه ( 33 ) از سوره ( محمّد ص ) است : اطيعو اللّه و اطيعوا الرّسول و لا تبطلوا اعمالكم . قوله : حيث اخلّ به فى وقته : ضمير فاعلى در [ اخلّ ] بمكلّف و در [ به ] بقضاء نذر معيّن راجعست چنانچه ضمير در [ وقته ] نيز به آن راجعست . قوله : فلا تحريم فيه : ضمير در [ فيه ] به اخلال راجعست . قوله : و لو تعيّن لم يجز الخروج منه مطلقا : ضمير در [ تعيّن ] به واجب راجع بوده و ضمير در [ منه ] نيز به واجب عود مىكند و مقصود از [ مطلقا ] قبل از زوال و بعد از آن مىباشد . متن : و متى زالت الشمس حرم قطع قضائه ، ( فإن أفطر بعده أطعم عشرة مساكين ) كل مسكين مدا ، أو إشباعه ( فإن عجز ) عن الإطعام ( صام ثلاثة أيام ) ، و يجب المضي فيه مع إفساده و الظاهر تكررها بتكرر السبب كأصله . شرح فارسى : در روزه قضاء رمضان از زوال به بعد قطع روزه حرامست لذا اگر افطار كند لازمست ابتداء به ده فقير طعام بدهد البته بهر فقير يا يك مدّ طعام بدهد و يا وى را سير كند و در صورتى كه از آن عاجز باشد واجب است سه روز را روزه بگيرد .