و از اين گذشته با محاسبات اهل تقويم نيز مخالف است چه آنكه اين نحو از محاسبه در سال غير كبيسه است امّا در آن لازمست ذيحجّه را نيز تمام سى روز حساب كرد . قوله : و مرجعه : يعنى مرجع حساب مخصوص . قوله : لعدم ثبوته شرعا : ضمير در [ ثبوته ] بجدول راجعست و اين جمله علّت است براى و لا عبرة بالجدول . قوله : بل ثبوت ما ينافيه : طبق تفسيرى كه براى عدد ذكر كرديم لازمه‌اش اين است كه ماه رمضان را هميشه بايد سى روز يعنى تمام حساب كرد و حال آنكه در اخبار مضمونى وارد شده كه با آن تنافى دارد از جمله حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 189 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از ابى غالب الزّرارى ، از احمد بن الحسن ، از ابان ، از عبد اللّه بن جبلة ( جميله ) ، از علاء از محمّد بن مسلم ، از يكى از دو امام يعنى ابا جعفر و ابا عبد اللّه عليهما السّلام قال : شهر رمضان يصيبه ما يصيب الشّهور من النّقصان . قوله : لاحتياج تقييده به غير السّنة الكبيسة : در هر چهار سال يك روز به سال اضافه مىشود و آن را سال كبيسه نامند . پس ضمير در [ تقييده ] به جدول راجعست . متن : ( و العدد ) و هو عد شعبان ناقصا أبدا ، و رمضان تاما أبدا و به فسره في الدروس ، و يطلق على عد خمسة من هلال الماضي ، و جعل الخامس أول الحاضر ، و على عد شهر تاما و آخر ناقصا مطلقا ، و على عد تسعة و خمسين من هلال رجب ، و على عد كل