بودنش از سجود تا وقتى ادامه پيدا كرد كه امام براى اداء سجود ركعت دوّم به سجده رفت در اين وقت اگر توانست سجده ركعت اول را با سجده ركعت دوّم امام درك كند حكم اينست كه سجدتين را به قصد ركعت اوّل بجاى آورد زيرا سجدتين اين ركعت را هنوز بجا نياورده و اگر هم مطلق بگذارد به همين ركعت منصرف مىشوند . و در صورتى كه به قصد ركعت دوّم آنها را اداء كند نمازش باطل مىشود زيرا اين فعل مستلزم زيادى ركن در غير محلّ است . سپس مىفرماين : و همچنين است اگر كسى از ركوع و سجود ركعت اوّل بازماند كه اگر با ركعت دوّم امام آن را درك نكند جمعه وى باطل است زيرا در صحّت اين نماز شرط است لااقل يك ركعت از آن را با امام درك كند فلذا بر وى واجب است كه تمام ظهر را استيناف كند . و بعد مىفرمايد : محتمل است بگوئيم نماز جمعه را بهم نزده بلكه آن را به ظهر عدول دهد چه آنكه اين نماز بطور صحيح منعقد شد و فريضه صحيح را بملاحظه نهى وارد در دليل شرعى نمىتوان قطع نمود . قوله : يسجد بعد قيامهم عنه : ضمير در [ قيامهم ] به مصلّين و در [ عنه ] به سجود عود مىكند . قوله : و يلتحق و لو بعد الرّكوع : يعنى ملحق بنمازگذاران شود ولو ايشان در ركوع ركعت دوّم باشند . قوله : فان لم يتمكّن منه : ضمير در [ لم يتمكّن ] به مزاحم و در [ منه ] به سجود عود مىكند .