توضيح بعضى خيال كرده‌اند وجه ضعف قول مزبور اينست : خواندن فاتحة الكتاب بسه نحو ممكنست صورت گيرد : اوّل : آن را هم به قصد دعاء و هم به قصد قرآن بخوانند . دوّم : فقط به قصد قرآن بخوانند . سوّم : تنها به نيّت دعاء قرائت كنند . در صورت اوّل اگرچه گفتن آمين بعد از آن به لحاظ مسبوقيّت بدعا بىمورد نيست ولى استعمال لفظ در اكثر از معنا شده و آن از نظر محقّقين جايز نيست . در صورت دوّم گفتن آمين لغو و بيهوده است و در نماز از ذكر اين الفاظ واجب است اجتناب شود . در صورت سوّم اگرچه از نظر اينكه قبل آن دعاء است و از اين رهگذر محذورى نيست لكن واجب است در نماز قرآن خوانده شود نه دعاء محض . و حاصل كلام اينكه گفتن آمين بعد از حمد در دو صورت اگرچه بىمورد نيست لكن به لحاظ تالى فاسدى كه دارد مشروع نمىباشد و در يك مورد اساسا لغو و بيهوده است بنابراين كسانى كه گفتن آن را مكروه مىدانند قولشان بدين وسيله تضعيف مىشود . شارح ( ره ) مىفرماين : اين وجه در تضعيف قول مزبور تمام نيست زيرا ممكن است كسى شقّ اوّل را اختيار كند و بگويد فاتحة الكتاب را به قصد دعاء و قرآن هر دو مىخوانيم و اشكال استعمال لفظ در اكثر از معنا لازم نمىآيد زيرا