با مردان فرقى نداشته تنها دست‌ها را بالاى زانو بگذارند در قبال مردان كه روى كاسه‌هاى زانو قرار مىدهند در حالى كه روايت تعبيرش اينست كه : از انحناء كافيست براى زنان به مقدارى كه دست‌هايشان به بالاى زانوها برسد و لازم نيست بيشتر از اين مقدار خم شوند و علّت اين حكم را اينطور تعليل آورده كه : جهتش اين است كه زن فرود نيايد تا در نتيجه پشت او برجسته شود . و مناسب با اين تعليل آن است كه مقدار خم شدن زنان از مردان كمتر باشد چه آنكه صرف اختلاف در نهادن دست‌ها به روى زانو يا فوق آن با تساوى در انحناء موجب حصول غرض مزبور نمىباشد . مؤلف گويد 6 روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 4 ص 676 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب از علىّ بن ابراهيم از پدرش از محمّد بن اسماعيل از فضل بن شاذان و محمّد بن يحيى از احمد بن محمّد جميعا از حمّاد بن عيسى از حريز از زرارة قال : اذا قامت المرأة فى الصّلاة جمعت بين قدميها و لا تفرّج بينهما و تضمّ يديها الى صدرها لمكان ثدييها فاذا ركعت وضعت يديها فوق ركبتيها على فخذيها لئلّا تطأطأ فترتفع عجيزتها فاذا جلست فعلى اليتيها ليس كما يجلس الرّجل و اذا سقطت للسّجود بدأت بالعقود و بالرّكبتين قبل اليدين ثمّ تسجد لاطئة بالارض ، فاذا كانت فى جلوسها ضمّت فخذيها و رفعت ركبتيها من الارض و اذا نهضت