سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

24

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

قوله : على ما نقله العلّامة : ضمير منصوبى در [ نقله ] باجماع راجعست . قوله : و لو لاه لأمكن القدح فى ركنيته : ضمير در [ لولاه ] به اجماع راجع بوده و در [ ركنيّته ] به قيام عائد است . قوله : لانّ زيادته و نقصانه لا يبطلان : ضميرهاى در [ نقصانه ] و [ زيادته ] به قيام عود مىنمايد . قوله : الّا مع اقترانه بالرّكوع : ضمير در [ اقترانه ] بقيام راجع است . قوله : و معه يستغنى عن القيام : ضمير در [ معه ] به اقتران راجع است . قوله : و حينئذ فالركن منه : كلمه [ حينئذ ] يعنى و حين كون ركنيّة القيام اجماعيّا فى الجملة و ضمير در [ منه ] به قيام راجع مىباشد . قوله : يكون اسناد الابطلال اليه : ضمير در [ اليه ] به قيام متّصل به ركوع راجعست . قوله : بسبب كونه احد المعرّفين له : ضمير در [ كونه ] به قيام و در [ له ] به بطلان عود مىكند . قوله : كيف اتّفق : چه متّصل به ركوع بوده و چه غير آن باشد . قوله : و فى موضع لا تبطل بزيادته او نقصانه : ضمير در [ لا تبطل ] به صلوة و ضمائر مجرورى در [ بزيادته ] و [ نقصانه ] به قيام برمىگردند . قوله : مستثنى كغيره : يعنى كغير قيام . متن : و على الأول ليس مجموع القيام المتصل بالركوع ركنا ، بل