الف : مطلقا قضاء لازم است . ب : مطلقا قضاء لازم نيست مشروط به اينكه تمام قرص نگرفته باشد . ج : اگر تمام قرص نگرفته باشد و فوت آن بسبب فراموشى باشد قضاء ساقط است و در غير اين صورت واجب است . د : در غير كسوفين مطلقا واجب است ولى در ايندو تنها در صورت استيعاب قرص واجب و لازمست . قول اخير را مرحوم شارح تقويت فرموده و دليل آن را اين طور بيان نموده‌اند : در كسوفين نصّ مقتضى است با استيعاب قرص قضاء واجب باشد و در غير آن عمومات قضاء نيز حكم بوجوب قضاء مىكنند . مؤلف گويد : نصّ مشاراليه در كسوفين عبارتست از حديثى كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 154 چنين نقل نموده : محمّد بن علىّ بن الحسين باسنادش از فضيل بن يسار ، از محمّد بن مسلم : انّها قالا : قلنا لابى جعفر عليه السّلام : أتقضى صلاة الكسوف من اذا أصبح فعلم و اذا أمسى فعلم قال : انكان القرصان احترقا كلاهما قضيت و انكان انّما احترق بعضهما فليس عليك قضاءه . و مقصود از عمومات قضاء : احاديثى است كه قضاء مطلق صلوات را لازم نموده بدون اختصاص بفردى يا زمانى نظير حديثى كه صاحب وسائل در ج 5 ص 348 به اين شرح نقل نموده است : محمّد بن الحسن باسنادش از ابن ابى عمير ، از عمر بن اذينه ، از زرارة ، از ابى جعفر عليه السّلام : انّه سئل عن رجل صلّى به غير طهور