باقر عليه السّلام است كه اين حديث شريف را مرحوم صاحب وسائل در ج 5 ص 144 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از حمّاد ، از حريز از زرارة و محمّد بن مسلم قالا قلنا لابيجعفر عليه السّلام هذه الرّياح و الظّلم الّتى تكون هل يصلّى لها ؟ فقال : كلّ اخاويف السّماء من ظلمة او ريح او فزع فصلّ له صلاة الكسوف حتّى يسكن . چنانچه از مضمون اين حديث برمىآيد نماز آيات براى تمام اسباب موحشه واجب است ، بنابراين كلام بعضى از فقهاء همچون ابو الصّلاح حلبى كه اين نماز را اختصاص داده به كسوفين يا ديگر فقهاء نظير مصنّف ( ره ) كه به آن زلزله و هر باد مظلم زرد و سياه را افزوده ضعيف و روايت مذكور بر عليه آنها است . قوله : و الآيات الّتى تجب لها الصّلوة : ضمير در [ لها ] به الّتى راجعست . قوله : ثنّاهما باسم احدهما : ضمير فاعلى در [ ثنّاهما ] به مصنّف و ضمير تثنيه به كسوف شمس و خسوف قمر راجعست . قوله : او اطلاق الكسوفا عليهما : يعنى بر كسوف شمس و خسوف قمر . قوله : و هو الشّايع من كسوف النّيرين : ضمير [ هو ] به عهد ذهنى كه مقصود معهود ذهنى است راجع مىباشد و مراد از [ نيّرين ] دو كره نورانى خورشيد و ماه مىباشد . قوله : و انكساف الشّمس بها : يعنى و دون انكساف الشمس بها ، ضمير در [ بها ] به كواكب راجعست .